Hi there,

Ik was toevallig nog niet uitgepraat.

Iedere bevalling is verschillend, zelfs die van een en dezelfde moeder.

Of je dus alles vergeten bent na de bevalling, hang ter maar van af!

Als alles goed en natuurlijk verloopt, kan je van nature tijdens de baring pijnstillende hormonen aanmaken en is pijnstilling niet nodig.

Als alles wat minder goed verloopt, kan het zijn dat je niet goed de pijnstillende hormonen aanmaakt en dus pijnstillers van de dokter nodig hebt.

Yoga, ontspannen en ademhalen kan helpen in de goede hormonen terecht te komen, maar dit precaire proces is gemakkelijk te verstoren.

Een kleine complicatie kan er al voor zorgen dat de barende (is dat niet een mooi woord?) onmatig veel pijn heeft. Zelfs als er geen complicaties zijn, kan de bevallende vrouw vreselijk veel pijn hebben. Het gaat dus lang niet altijd zo mooi als de overlevering je wil laten geloven.



De helft van de vrouwen die gekozen heeft voor een thuisbevalling, komt toch nog in het ziekenhuis terecht omdat het niet helemaal vlekkeloos verloopt.

Omdat er een mythe is opgebouwd van een “echte” vrouw die op eigen kracht bevalt, zien veel aanstaande moeders het als gezichtsverlies of zelfs ronduit falen als zij pijnstilling nodig blijken te hebben. De mythe houdt ook in dat je als pasgeboren moeder direct verliefd bent op je pasgeborene; ook dit valt regelmatig tegen, en de jonge moeders kunnen zich hier vreselijk schuldig over voelen.

Als de bevalling niet zo lekker ging, kan de verliefdheid nog wel eens lang op zich laten wachten.

Opzouten dus met die mythe! Get real! Tijd voor het serieus nemen van vrouwen en hun pijnen tijdens de bevalling.



Gelukkig:

Er wordt tegenwoordig laagdrempelig voor pijnstilling gezorgd tijdens het bevallen!

Ik ben het daar mee eens, sterker nog, het mag nog makkelijker worden om pijnstilling te ontvangen. Bevallen moet een menselijke taak blijven, geen bovenmenselijke prestatie en de voor niets geleden pijn moet achteraf niet gebagatelliseerd worden of afgedaan worden onder het motto “het hoort erbij”.



Hoezo het hoort erbij, waar staat dat?



Hechten zonder verdoving moet wat mij betreft strafbaar gesteld worden als de gynaecoloog of verloskundige dit niet eerst overlegd heeft met de moeder. Respectloos!



Misschien dat zij in de vaart der volkeren nog niets voelt, prima, maar de meeste vrouwen hebben volledig gevoel na de geboorte van het kind, en vonden de hechtingen het meest pijnlijk van de hele bevalling!



Iedere gynaecoloog die anders beweert moet wat mij betreft 10 hechtingen zonder verdoving op zijn eigen edele delen zetten en dan nog eens oordelen.

Ik ben yogajuf en hoor al 20 jaar dagelijks de verhalen van pas bevallen vrouwen.



PS Ook tijd om de mythe van het tegenhouden van persweeën te ontkrachten: kan niet en lukt dus ook nooit. Nog nooit gehoord dat het lukte om niet mee te persen. Echt nog nooit.



Alleen maar gehoord dat het niet lukte en dat we ons schuldig voelden dat we toch stiekem mee persten, of dat het lichaam dit gewoon deed en dat het niet tegen te houden was.



De nieuwste inzichten vertellen dat een vrouw toch iets eerder dan de exacte 10 cm ontsluiting mag mee persen als ze die drang heeft. Wordt hier en daar al toegepast heb ik gehoord.



Pufjuf, Annemarie Neonata

Hoe het bij andere vrouwen is kan ik natuurlijk niet over oordelen. Het zal per baring verschillen en ook de leeftijd van de vrouw speelt een rol. Zelf heb ik 'slechts' 1x gebaard en wel op mijn 21e levensjaar. De plek waar mijn zoon is geboren was een kraamkliniek en de naam daarvan was "de Hemelseberg". Hoe toepasselijk voor de mooiste en meest geweldige ervaring in mijn leven!!!



Gewone weeën zijn ontsluitingsweeën. Deze zijn er voor om ontsluiting van de baarmoedermond te bewerkstelligen. De tijd die hiermee gepaard gaat is verschillend, maar bij mij duurde dat ongeveer 8 uur. In het begin is de tijd tussen de weeën langer en zo zoetjes aan volgen ze elkaar steeds sneller op en worden ook steeds heftiger en pijnlijker. (Ikzelf voelde het vooral door mijn onderrug gaan). Weet niet meer precies maar in het begin krijg je de weeën bijvoorbeeld eens per half uur en op het laatst zitten er slechts enkele minuten tussen. Een wee duurt enkele seconden 60 tot 90 seconden of zoïets. Tussen de weeën door ben je pijnloos. Puffen, wat je leert op zwangerschaps-gym helpt wel om te ontspannen, zodat je dan minder pijn hebt.



Mijn ervaring is dat je pas behoefte tot persen krijgt als de ontsluiting zo ongeveer volledig is, dit lijkt me ook logisch en natuurlijk. De persweeën eventueel tegenhouden lukt dan moeilijk volgens mij (soms hoor je wel verhalen dat een vrouw al haar kind baart als ze nog in de taxi zit).

De persweeën waren in mijn ervaring een stuk minder pijnlijk dan de ontsluitings-weeën. Ook ben ik ingeknipt. Dit voel je inderdaad nauwelijks, maar niet omdat je al zoveel pijn hebt maar omdat de huid daar al erg is uitgerekt door het kind dat er tegenaan duwt. Als je eenmaal met persen begint dan is het kind er vrij snel, binnen 10 minuten zoiets.

Als alles achter de rug is dan volgen er hechtingen. Die vond ik ook wel pijnlijk, maar het is te doen.



Zodra je kind is geboren ben je alle pijn vergeten! Want zo een wonder mee te maken is het meest bijzondere en prachtigste geschenk wat een vrouw mag meemaken!!! Ogenblikkelijk stroomde met grote golven de liefde voor dit schepseltje door mijn lijf heen en dacht ik echt niet meer aan de geleden ongemakken!!!



Hoewel het allemaal niet niks is en behoorlijk pijnlijk en inspannend is, ben ik van mening dat verdoving onder 'normale' omstandigheden niet nodig is. Het is tenslotte een natuurlijk proces, volmaakt gecreëerd door de schepper/natuur.

Dag meiden,

Erg leuk om te lezen over het item baringspijn, van de ervaringsdeskundige Didi en de yoga-juf/puf-juf en baby-kenster Annemarie Neonata.



Samengevat blijkt het tegenhouden van persweeën een onuitvoerbare opdracht... naar valt aan te nemen afkomstig van mannelijke deskundigen.



«De mythe houdt ook in dat je als pasgeboren moeder direct verliefd bent op je pasgeborene, ook dit valt regelmatig tegen, en de jonge moeders kunnen zich hier vreselijk schuldig over voelen. Als de bevalling niet zo lekker ging, kan de verliefdheid nog wel eens lang op zich laten wachten.»



van Annemarie staat tegenover de persoonlijke ervaring van Didi:



"Zodra je kind is geboren ben je de alle pijn vergeten! Want zo een wonder mee te maken is het meest bijzondere en prachtigste geschenk wat een vrouw mag meemaken!!! Ogenblikkelijk stroomde met grote golven de liefde voor dit schepseltje door mijn lijf heen en dacht ik echt niet meer aan de geleden ongemakken!!!"



Deze twee citaten doen vermoeden dat we ook geen waarde moeten hechten aan het fraai galmende credo, dat uitgerekend baringspijnen zorgen voor de "diepe band tussen moeder en kind".

Ik heb het altijd akelig gevonden als het zo geregeld zou zijn.



Op mijn 10e ontdekte ik hoe trauma's uit het verleden de barende in nood kunnen brengen, namelijk uit dit sprekende voorbeeld dat ik afgeluisterd had van de volwassenen.

Een barende had het moeilijk met een kind dat uren en uren maar niet ter wereld wilde komen. De dokter zei: "Ik geef u wel een injectie om te helpen, dan gaat het wat sneller."



In die vrouw haar hoofd begon het woord "sneller" te echoën en te draaien, weerklonk terstond als: "Schneller, schneller! Schneller habe ich gesagt, schneller! Schneller!!"

Want de barbarij en demonie van het KZ-Lager in het Nazi-Rijk scheurde ineens door haar bewustzijnsdrempel omhoog, klapwiekend vergezeld van alle wanhoop en angst die haar daar belaagden en inderdaad: de bevalling kreeg een plotse wending.

Niet door de verlangde baarmoedercontracties maar doordat de vrouw van top tot teen veranderde in een tot brekens aangedraaide strakke snaar. Het kind kon er nu helemaal niet meer uit! Vandaar dat zij met sirenegeloei en zwaailicht naar het hospitaal werd gereden om voor de vloek die op haar rustte de tegenbezwering te vinden.



Mijn vroegere geliefde L. die liefst 4 kinderen op de aardbodem had neergezet vond bevallen prettig.

Ach het kon soms even zeer doen. Maar voor je het wist was het kind geboren. Als je maar een beetje meebewoog en af en toe wat pufte.

Dit gezegd hebbend volgde zij een opleiding voor yoga-juf en vertoonde nog jaren in buurthuizen en yogaklasjes haar buitengemene... lenigheid.

Wim H.

Felix meldde zich 1 dag voor de uitgerekende datum. Mijn vliezen braken ’s nachts en helaas zat er meconium in het vruchtwater waardoor de geplande thuisbevalling in bad niet door kon gaan. In het St Antoniusziekenhuis in Nieuwegein kwamen de weeën traag op gang waardoor ik al snel de hoogste dosis oxytocine kreeg. Ik was binnengekomen met 1 cm ontsluiting en had na 3 uur nog steeds 1cm ontsluiting. Bij de gedachte dat ik nog zo’n 250 weeën in 9 uur moest weg kreunen vroeg ik om een ruggenprik omdat ik crepeerde van de pijn. Nog voordat de anesthesist er was voelde ik aandrang om naar de wc te gaan. Meestal is aandrang om te poepen een teken dat er volledige ontsluiting is, maar omdat het nog maar een uur later was konden noch ik, nog de verpleegkundige geloven dat het al tijd was om te persen. Hij riep toch maar de verloskundige erbij. Die zei vol ongeloof dat ik volledige ontsluiting had. De anesthesist dus maar weer weggestuurd. Vanwege het meconium kreeg ik maar een uur de tijd om te persen (anders waren ze bang dat hij het benauwd zou krijgen). Helaas redde ik dat niet op eigen kracht en werd ik ingeknipt. Na een kwartiertje kwam Felix toen naar buiten. Het was een schok voor ons dat hij een hazenlip heeft. Dat is op de echo’s over het hoofd gezien. Ik had zoiets van: o jee, misschien is er dan nog wel meer aan de hand. Kende de implicaties niet zo goed. Na een dag zag ik de hazenlip al niet meer en vond ik het een prachtig ventje. Alles gaat verder heel goed. Borstvoeding geven lukt niet rechtstreeks omdat hij niet vacuüm kan zuigen. Ik kolf en geef de melk aan hem met een speciale speen (habermanspeen). Hij drinkt braaf zijn flesje leeg en groeit heel goed. Volgende week hebben we een afspraak bij het WKZ, waar een speciaal schisisteam zit. Daar horen we wat ongeveer de behandelstappen zijn. Felix zal tot ongeveer zijn 16de jaar een viertal operaties ondergaan, te beginnen met het sluiten van de lip tussen 3 en 6 maanden. Na die operatie is er vaak nog weinig van de hazenlip te zien. Verder zal hij frequent bezoekjes brengen aan de orthodontist en logopedist. Maar als ik de artsen moet geloven is het allemaal heel goed te verhelpen. Wij zijn in ieder geval apetrots op hem!

Roald Dahl schrijft over een vrouw die in het ziekenhuis komt om te bevallen.

Haar man is alcoholist en ze heeft al 3 kinderen verloren.

De bevalling verloopt wéér niet al te voorspoedig en de artsen moeten veel moeite doen om het kind aan het ademen te krijgen.

Als het kind eindelijk ademt kan de dokter de geboorteakte opmaken en hij schrijft: "Naam Adolf Hitler".



Vroeger was ik fel gekant tegen abortus door dit verhaal ben ik daar genuanceerder over gaan denken.

Gisteravond zei ik tegen mijn vriendin dat een puf-juf op dit forum nog nooit had meegemaakt dat persweeën kunnen worden tegengehouden.

Mijn vriendin vertelde hoe het met haar zoon ging op 1-1-1969 (vrouwen hebben hun bevallingsverhaal levenslang stante pede zonder aarzelen en detail paraat).



Zij was bang dat het hoofdje er niet goed door zou kunnen. Een andere barende lag enorm te krijsen. Het weinige personeel verwijderde zich van haar.

Ze vertelde dat zij de baring via de persweeën "in hield".



Even later zei het personeel dat het kind juist gevaar liep zoals ze nu deed. Maar nu waren de persweeën er uit zichzelf mee opgehouden. Nu moest ze zonder persweeën voor de baring zorgen.

Zij had 1 puf-les gehad. De krijsende vrouw had 10 puf-lessen gehad en riep achteraf dat het niet hielp. Maar mijn vriendin vond dat het wel hielp.



Nou ja het kind was er nog niet en het personeel zei dat ze eigenlijk maar naar huis moest omdat de bevalling pas over drie maanden zou plaatsvinden. Alleen dat mocht toch niet want de vliezen waren al gebroken.

Zij was pas drie maanden na haar laatste menstruatie naar de huisarts gegaan, en die was ook militair arts. Dus hij zei tegen mijn vriendin op commando-toon: "Wat, ben je zwanger? Dat moet jij niet bepalen maar ik!"

Hij rekende haar uit op 9 maanden vanaf dat moment (omdat anders de verzekering het niet zou betalen). Zo hadden ze in het ziekenhuis het rare idee dat het drie maanden te vroeg was.