Je argument hoe delen een geheel vormen vind ik wel leuk maar dat kun je ook aanvoeren bij een polytheïstisch geloofssysteem, bijvoorbeeld één grote familie, of in de kern allemaal uit dezelfde bron. Als je uitgaat van eengodendom en veelgodendom dan is het laatste voor mij een godsdienst met meerdere aanbeden entiteiten aan wie een zelfstandig individueel bewustzijn wordt toegeschreven. Jezus en Heilige Maria vallen dan in die categorie. Zij kunnen zelfs in belangenstrijd verkeren jegens God de Vader bij wie zij iets gedaan moeten krijgen ten gunste van de gelovige. Niet volgens mij natuurlijk maar volgens de geloofspraktijk die ik waarneem. Allah en de Duivel worden in de islam ook niet bepaald als factoren van dezelfde godheid gezien. Dus ik zie deze systemen maar als veelgodendom. Zelf ben ik attheïst, oftewel niet iemand die het bestaan van goden ontkent maar die zegt: uw geloof is mij niet toegedaan. Iets wat je niet ziet ontkennen is immers irrationeel? Hoe kan ik ontkennen dat er planeten zijn met mensen in hyenalichamen als ik die planeten niet kan zien? Dus ' God' is niet mijn probleem. Ik gebruik het begrip niet ter benadering van de werkelijkheid, maar ik kan wel uitspraken doen over wat ik bij anderen meen te zien.

Wim Heins

God is liefde. God is een liefhebber. God is een liefhebber van pijn. God is een sadist. Daarom komt God nooit uit zijn hemel om een schepseltje te redden.

God schept schepseltjes uit leedvermaak. Daarom heeft hij in de vagina geen kattenklauwen gemaakt die kunnen worden dichtgeknepen bij een verkrachting.



God heeft mensen gemaakt naar zijn beeld en gelijkenis, met enorm lange tenen.



En zowel voor God als mens geldt: zij moeten naar de psychiater.