| Liefde en Eigenwaarde |
| Gepost
door : Pim Peins
Op: 31/01/2007 12:38 |
|
Met de paplepel en via soaps leer je hoe de wereld instort als de partner je "bedriegt". Hoe slechter je eigenwaarde, des te dieper zink je in de put. Zelf begon ik mijn leven met een ingemergeld gevoel van minderwaardigheid. Aantrekkelijk worden voor meisjes beantwoordde dan ook niet alleen aan mijn hunkering me met hen te verbinden, maar was tevens een noodverband voor mijn beroerde zelfgevoel.<br /> Toen ik eindelijk mijn eerste liefde had kwam het me slecht uit toen ze liet weten nog een keertje te hebben gezoend met een vorig vriendje. Maar het was reeds geen ramp. Op termijn leerde ik mezelf in deze kennen: mijn gevoel van nietswaardigheid met de bijbehorende jaloezie werd in de regel alleen opgewekt, als de ander mij de intimiteit onthield die ik zo graag wou voelen en delen. Wat zij daar buitenom deed stoorde mij niet wezenlijk. Net als bij niet-amoureuze contacten. Banden buiten de mijne om zijn slechts van zijdelings gewicht, zoals ik ook geen last heb van een vriend van een vriend.<br /> Sinds de Jaren 70 had ik een harmonische liefdesrelatie met een 29 jaar oudere vrouw, die zich zeer ongelukkig en onwaardig had gevoeld in een kwart eeuw fout huwelijk. Die had voor haar gevoel van vrijheid en bevestiging juist iemand nodig die haar beminde zonder claimen en met wie ze eindelijk op sexueel onderzoek uitging. Zowel zij als ik experimenteerden en praktiseerden tegelijk in volle openheid met andere verhoudingen, eveneens in openheid.<br /> Later kreeg ik "serieel monogame" relaties met enkele vrouwen die hun gevoel er te mogen zijn juist wel ontleenden aan het hebben van een partner alleen voor henzelf. Ik voelde wel hoeveel oud zeer ik opriep als ik te openlijk was over mijn nooit aflatende zoektocht en fascinatie naar het bloemenveld, en mijn diepe drang aan de bloemen te ruiken en ze te plukken.<br /> Zoals homo's vroeger in eenzaamheid voelden dat er iets niet pluis was, om te ontdekken dat toch nog 10-20% dezelfde "afwijking" heeft, en inmiddels geaccepteerd zijn als "variatie", zo heb ik altijd opgepast uit te spreken dat ik voortdurend verlang naar verschillende bloemen en dat ik me met hen zal verbinden waar ik maar kan (hierbij niet bedoeld: voor neukgerichte afhandeling).<br /> Theo Kars (Alice, de Koorts van het Verstand; De Geisha) noteert in Beschermengelen: "Mannen willen heel veel verschillende avonturen, vrouwen willen één avontuur dat een leven lang duurt".<br /> Daar hebben we wel een punt.<br /> Mannen vinden vrouwen met een verleden interessant, vrouwen vinden mannen met een verleden interessant zolang zijzelf de laatste en de enige zijn.<br /> Leuk gezegd, of vallen we zo juist terug in het schimmige rijk der sjablonen? |
| | Terug naar Topics overzicht | | Plaats een reactie| |
| |
| Gepost door:
Miriade Op: 06/02/2007 09:58 |
|
| "....als de ander mij de intimiteit onthield die ik zo graag wou voelen en delen. Wat zij daar buitenom deed stoorde mij niet wezenlijk. Net als bij niet-amoureuze contacten. Banden buiten de mijne om zijn slechts van zijdelings gewicht, zoals ik ook geen last heb van een vriend van een vriend." <br /> <br /> Wat ik hier bovenstaand van je aanhaal lijkt me de kern. Zelf ben ik na 55 jaar monogamie (serieel) ook in een mooie polyamorische relatie terecht gekomen en ik voel dat dit echt bij me past. Ik heb het geluk het te kunnen beleven zoals ik het wens.<br /> Uitspraken over mannen dit en vrouwen dat vind ik ouwbollig, ik ken teveel mensen waarvoor zulke uitspraken niet opgaan. Wel houdt de conventionneel denkende maatschappij zich hier gretig aan vast...<br /> En ja je eigen waarde durven herkennen en voelen maakt alles makkelijker, het blijft een kwestie van durven jezelf te blijven en ook niet alles van de ander willen krijgen. En met een goed gevoel over eigenwaarde ben je ook autonomer. Dit is echter in een monogame relatie ook heel belangrijk om niet tot een te fusionele situatie te komen die dan verstikkend gaat werken. |
|
| Gepost door:
Pim Peins Op: 06/02/2007 11:02 |
|
| Polyamory na 55 jaar monogamie, was dat op jouw leeftijd juist makkelijker of moeilijker? Hoe zit het qua leeftijd met de ideaalbeelden bij polyamory? Toen ik jong was voelde ik te "vallen" op "rijpe vrouwen". Hun meerlagige levenswijsheid en mildheid (maar die hebben ze niet per definitie) vond ik extra sexy. Maar daarom is mijn ontroering niet tot hun charme beperkt. Sterker: mits het vrouwelijk element voelbaar is raak ik bij een vrouw van elke leeftijd in de ban. Hierbij hebben we te maken met de beantwoording van een wezen der andere sexe aan een innerlijk levende karakteristiek. Dit heimelijke ideaalbeeld doet zijn werk als je een nieuwe partner zoekt, maar... wat ik me bewust werd: ook als ik een geliefde heb.<br /> Als ik met haar vrij dan fantaseer ik daarbij.<br /> Niet over andere polyamoren of polymeren of hoe het heet, maar over mijn liefje zelf! Wat doe ik dan? Nou ik kijk naar haar en dan doe ik mijn ogen weer eens dicht en dan zie ik haar zoals ze die middag was en dan kijk ik innerlijk weer naar foto's van vorig jaar, waarmee ik overigens bepaalde aansprekelijke beelden van haar goed in heb kunnen prenten.<br /> Sterker: als ik mijn ogen open heb en naar haar kijk dan is dat ook een fantasie! Sterker: elke waarneming is een subjectieve interpretatie want op een andere manier valt de werkelijkheid niet te kennen!<br /> Dus of je nou geprikkeld wordt door een gedachtebeeld of je aandacht overspeelt door je ogen open te sperren, het is eigenlijk altijd een zinnenprikkelende fantasie waarin je heel eigen en intiem vreemdgaat door overspeligheid met je geliefde.<br /> Pim Peins<br />  <br /> |
|
| Gepost door:
Liviana Op: 07/02/2007 11:46 |
|
| De stellingen in waar het beginbericht mee eindigt zijn nogal sjablonig ja. Met een beetje plaatsvervangende schaamte typ ik dit antwoord, maar ik zal je vergeven....mmmm.<br /> Het is inderdaad zo dat evolutionair gezien mannetjes zoveel mogelijk moeten scoren, om de kans op gezonde nakomelingen zo groot mogelijk te maken zoeken ze veel verschillende partners. Maar dit schijnt voor vrouwen ook te gelden. Als je kinderen van zeg 4 verschillende mannen hebt, heb je ook je eigen genen beter verdeeld en dus meer diversiteit in kwaliteit zeg maar...<br /> Mmm, ik merk dat deze wetenschappelijke taal me niet echt bevalt. Maar wat ik wil zeggen is dat dus vrouwtjes verschillende vaders, die net lang genoeg blijven, zo'n 4 jaar, totdat de keutel zelf kan lopen en besjes plukken...<br /> Dus vrouwen zijn wel trouwer, zou je kunnen zeggen, maar zeker niet levenslang...<br /> <br /> |
|
| Gepost door:
Pim P. Op: 07/02/2007 11:48 |
|
| Lieve Liviana, <br /> Bedankt voor je uitleg die me deed denken aan boeken en series à la Desmond Morris over de menselijke paarvorming. <br /> Inderdaad benadert men sexueel gedrag altijd vanuit voortplantings- en overlevings-perspectief voor de soort mens. <br /> Niets tegen, maar het valt toch op dat de "tweede grote drijfveer" (naast materieel gewin) sinds de ontkerstening ook al weer een tijd gezien wordt in zijn psychobiologische functie voor het individu: gelukkig en veilig voelen door liefde en lust enz. Als je nooit kinderen hebt gewild is sexuele intimiteit zelfs nergens anders voor "bedoeld" door jouzelf. Mogelijke zwangerschap is dan alleen maar een rudimentair nadeel overgehouden uit de evolutie, net als de blinde darm. Met andere woorden eros heeft twee functies, waarvan de kerk zich altijd blind staarde op de ene. Maar je kan zelf ook zeggen: de functie van voortplanting is sex.<br /> Als Amerikaanse documentairemakers dat zeggen verkoopt het niet genoeg denk ik. Misschien hebben ze het mede daarom alleen maar over evolutionaire voortplantingscriteria. Polyamory zou voor het kerkgerelateerde conservatisme daar reuze zondig wezen. <br /> Overigens vind ik het wel vreselijk als kinderen opgroeien zonder vader vanuit een moederverlatingscultuur. <br /> Daar heb je wel een probleem bij polyamorale politiek...<br /> Pim Peins<br /> |
|
| Gepost door:
Speelman Op: 07/02/2007 12:14 |
|
| Liefde en eigenwaarde? Soms als ik lage eigenwaarde heb moest ik wel eens denken denken aan heel iemand anders, maar ik denk dat dat niet leuk gevonden zou worden door mijn partner in verband met haar eigenwaarde! De eerste keer kwam ik er zo hevig op klaar dat mijn concubine zei dat de warmte uit me kwam "zoals mail uit de poriën van een neergegooide zak" en ik zei toen maar niet hoe dat kwam... De tweede keer dat ik aan een ander dacht had mijn partner het gevoel het contact met mij te verliezen; markant nietwaar?<br /> Iets anders is het zien van kleuren tijdens vrijen. Heb ik een paar keer gehoord. Volgens mij gaat het hierbij om ontwikkelde buitenzintuiglijke waarneming (vrouwen die "energieën" waarnemen). Bijvoorbeeld duurzame patronen zien (met ogen dicht) van overheersend paars. Of gaat dit item hier niet over?<br /> |
|
| Gepost door:
Ivonne Op: 07/02/2007 12:46 |
|
| Ik fantaseer er lustig op los en mijn partner ook. Een van de lekkerste bezigheden vind ik het praten over die fantasietjes, een geweldige erotische ervaring. Ik ben tamelijk auditief ingesteld en kan sterk visualiseren wat ik hoor.<br /> Is dat vreemdgaan? Grinnik, ik ervaar het vooral als het samen onderzoeken van elkaars geest. Goh, vind jij... leuk? Wat zou je met haar willen doen? Hoe ga je haar dan versieren? Ik vind het heerlijk om in die fantasie te delen en samen een beetje door te onderzoeken. Andersom vindt hij het erg leuk om te horen over mijn fantasieën over vrouwen.<br /> Je zou, met enige woordspeling kunnen zeggen dat wij een fantastische intimiteit hebben.<br /> Ivonne<br /> |
|
| Gepost door:
Roma Op: 02/07/2007 01:12 |
|
 <br /> |
|
| Gepost door:
Anja Op: 17/08/2007 11:49 |
|
| Zelf zeg ik vaak tegen anderen; wat je wilt hebben moet je geven. Of ga ik nu te ver? | |
| Gepost door:
Peins Op: 17/08/2007 11:52 |
|
| Te ver? Tuurlijk niet. Zeg jij dat dan vaak tegen anderen omdat het je eigen ervaring is? Ik las 40 jaar geleden de spirituele gedachte dat alles wat je uitzendt in de ronde kosmos weer op jezelf wordt teruggefocust, interessant hoor. Als je verlicht wil worden moet je licht zijn, zegt mijn paragnost. Maar ja. Eigenlijk kan ik de logica ervan alleen psychologisch benaderen. Neem iemand die niet kan luisteren. Zo'n praatverslaafde met een tirannieke aandachtshonger zonder ook echt te ontvangen. Met net zo'n ouder, die ook zo'n ouder had. Zo iemand die geen 10 seconden wil luisteren zonder meteen naar zichzelf terug te associëren. Die zou zich enorm forceren om op een ander in te gaan en doet dat alleen uit eigenbelang. In jouw voorbeeld is dat eigenbelang dan: aandacht krijgen. Maar werkt het dan wel? In theorie: als die echt zou overschakelen naar aandacht geven dan zou het jaren duren voordat zo iemand dermate veranderd is dat er echt contact ontstaat met een ander soort mensen.<br /> Ikzelf ben begonnen vanuit de luisterhouding, omdat ik dat karmisch als onderzoeker al kon, terwijl ik 30-40 jaar geleden niet mijn gevoel kon delen door uitspreken, want daar zat ik enorm mee onthand. Het luisteren en onderzoeken is voor mij natuurlijk gedrag. Hierlangs kon ik sociaal contact leggen, natuurlijk het makkelijkst met aandachthongerige mensen, oftewel: ik had relatief vaak relaties met affectief ondervoede of beschadigde vrouwen die monologen hielden. In mijn levensloop heb ik geleerd hen hierop sneller aan te spreken, wat niet per se de relatie hoeft te redden, maar wel mijn eigenwaarde, want door waarachtig te zijn waardeer ik mezelf.<br /> Peins<br /> |
|
| Gepost door:
Manja Mantra Op: 19/09/2007 11:59 |
|
| Vorige week stond ik voor de kassa van AH achter een rijzige blonde oudere man die zich omdraaide en zomaar tegen mij lachte. De golf ging diep bij me naar binnen. Hij draaide snel zijn hoofd weg en ik kon niet eens teruglachen. Maandag kwam ik hem plots weer tegen in de boekwinkel van het station. Nu droeg hij geen spijkerbroek maar iets zijde-achtigs. Ik zei zomaar: "Daag." Hij lachte verrast en vroeg waar wij elkaar van kenden. "Raad het eens?" zei ik ondeugend. "Ik zou het niet weten..." meende hij.<br /> "Van de kassa in Albert Heijn!" hielp ik. "O u stond achter mij!"<br /> Dit beseffend bedacht hij nu wel erg familiair tegen me te doen, en maakte nonverbaal duidelijk dat hij het onderhoud wenste af te ronden. De verkoopster achter de toonbank had het gevolgd en glimlachte geromantiseerd. Ik liep door naar de modebladen en hoorde hem roepen: "Ga je mee lieve meid?" Ik wilde nog één keer wat zeggen en deed een paar stappen terug en zei: "Dan denk je waar ken ik die van en dan was het maar van 1 seconde!" Ik draaide me half om teneinde aan te geven dat ik alweer stopte en me niet meer wou opdringen dan tot hiertoe, wat hij lachend beaamde. Weer bij de damesbladen voelde ik die paar stappen terug te hebben gedaan, mede op zijn woorden: "Ga je mee lieve meid?"<br /> Dit zei hij tegen een rondscharrelend kind. Maar in mijn gevoel was er zo'n sterk verlangen dat hij het zomaar tegen mij zou zeggen, dat ik niet kon laten nog even naar hem terug te lopen.<br /> Manja<br /> |
|
| Gepost door:
Wiesje Neus Op: 29/02/2008 17:22 |
|
| Uit www.cijfers.net: 7 procent van alle Nederlanders is het afgelopen halfjaar van 2007 "vreemdgegaan".<br /> Van alle vrouwen boven de 26 jaar die ooit een relatie gehad hebben met een getrouwde man zal 42% zelf nooit trouwen.<br /> Ruim 30 procent van alle Nederlandse werknemers is wel eens verliefd geweest op een collega. Ongeveer 10 procent van alle werknemers heeft ervaring met seks op de werkvloer. Wellicht dat daarom nogal wat mensen denken dat de helft van alle Nederlanders vreemd gaat.<br /> Vijf sociologen van de Universiteit van Georgia (USA) interviewden 60 mannen en 22 vrouwen die minimaal 6 maanden geen seks hadden gehad. De conclusie? Hoe langer je geen seks hebt hoe meer je gaat geloven dat het er ook in de toekomst niet meer van zal komen.<br /> <br /> Minder dan 20 procent van alle mannen en minder dan 10 procent van alle vrouwen is "ontrouw" geweest. Op jaarbasis gaat 1 op de 20 Nederlanders met een vaste partner "vreemd". Het aantal Nederlanders dat binnen de huidige relatie de partner heeft "bedrogen" bedraagt 11 procent van alle mannen en 2 procent van alle vrouwen.<br /> <br /> Meer dan 90 procent van alle Nederlandse mannen en vrouwen die ooit zijn vreemdgegaan zei: "Ik voelde mij onweerstaanbaar aangetrokken tot die ander."<br /> <br /> In 1979 zou 41 procent van de Nederlandse jongeren een slippertje "absoluut niet" getolereerd hebben. In 1997 was dat opgelopen tot 63 procent. Maar jah, wat doe je dan, als je erachter komt dat je partner vreemdgaat? 38 procent stapt op, 48 procent doet dat niet en de rest moet er waarschijnlijk nog eens een nachtje over slapen. Alléén, wel te verstaan.<br /> |
|
| Quick reply | |||
| | Terug naar Topics overzicht | | Plaats een reactie| |